ادم خیلی حقیره           بازیچه ی تقدیره

پل بین دو مرگه         مرگی که ناگریزه

حتی خود تولد             اغاز راه مرگه

حدیث عمر ادم            حدیث باد و برگه

وقتی من ’مردم دستهایم  را از تابوت بیرون بیاورید تا همه بدانند  که چیزی با خود نبرده ام .چشمهایم را باز بگذارید تا همه بدانند چشم براه بوده ام . دهانم را باز بگذارید تا همه بدانند که همیشه در حال فریاد بودم و پارچه ی کفنم را از رنگ سیاه رنگین کنید تا همگان  بدانند جزﺀ رنگ سیاه رنگ دیگری ندیده ام . وقتی من ’مردم سنگی ز یخ برسرمزارم بگذاید تا همگام  طلوع خورشید کم کم اب شود زیرا کسی نیست که برایم اشک بریزد....اه..