دیشب  هم همانند شبهای  دیگر به دلم غم خورده بود. ماهتاب  اهسته از افق خارج می شد چند ستاره ی کوچک  هم کم کمک برگرد درخشش زیبایش  اشکار شدند .          

چشمهای نگران و خسته من نیز در حصار نورانی وپر جلال محصور می شد پاسی از  نبمه شب میگذشت  سکوتی سنگین حاکم بر محیط بود می اندیشم  که دیگر جز من و قلب من وماهتاب  و شمع بیدار نیست ولی هنوز دیگری هم بیدار بود.                                                                                               

شب  پرده ای کوچک و ظریف  از میان شعاع ماه  خارج شد و اندکی بر فراز بستر سردو خاموش من چرخید احساس کردم با صدای بالهای خویش میگوید:                                                                          

ای عاشق بینوا پایه های کاخ وفا  را در هم بریز چه که ما هم  در ابن سراب جان دادیم و شبهای  بسیار بر گرد. صفای یار گشتیم و بر زیبائیش  چشم دوختیم  ولی هرگز از ان شمع فروزان عشق صدای نائی نشنیدیم و وفائی ندیدیم عاقبت پر سوختیم  واواره ی  کوه عشق و محبت  شدیم.                                                     

به شمع چشم دوختیم  و دیدیم که از این اعتراف  لرزش سخت بر شعله وجودش  افتاد و سرکشی سوزان وبسیار بر پاره حیات  خویش بنهاده شب  پره  کوچک با فاصله  زیاد نیم چرخی  اورا طواف کرد وبعد  سریع  وبا شتاب  در میان انحنای ظلمات  غرق و دور شد ماه به ارامی  میلغزید و پیش  می رفت .                         

افکار من  نیز همگام  با او در پس تمام  تاریکی ها  به جستجوی شب پره  بود.